Ik kan mensen moeilijk verbieden om dit land tot ontwikkeling te brengen, vooral ook omdat het te gek is dat er hier zoveel mooie landbouwgrond braak ligt. Maar nu heel akkerbouwend Transsylvanië op de tractor klimt om grond om te ploegen, ben ik er toch echt helemaal niet blij mee.

Het is de tweede belangrijke reden voor ons geweest om te stoppen met onze traditionele geitenhouderij. De eerste is de teleurstellende melkgifte van dit jaar van onze dieren, mede veroorzaakt door de ziekte agalaxie die in juni –ondanks de inenting- toch de kop opstak onder onze geiten. Agalaxie is een mediterrane geitenziekte –misschien ook schaap, ik weet het niet- die als symptomen blindheid, gezwollen knieën en forse daling van de melkgift heeft. Van al die dingen wordt je als geitenboer niet blij. De ogen bleken goed te behandelen, de gezwollen knieën door de bank genomen ook. Maar de daling in de melkgift bleek onomkeerbaar. Tot de volgende dracht geven onze geiten veel minder melk dan gepland en financieel berekend. Daar komt nog bij dat we aan het begin van het seizoen 80 geiten verloren door een besmettelijke diarree. Tachtig geiten!

Daarbij opgeteld de snelle toename van geploegd en bebouwd land en het daardoor verloren gaan van wildernis en dus gratis eten voor onze geiten heeft ons op 28 juli doen besluiten om de geiten te verkopen. Want is de intensivering van de landbouw op dit moment de tweede goede reden om de geitjes te verkopen, volgend jaar zal deze met stip op 1 staan. Kijk maar eens naar de foto. Hoeveel akkers mais zijn er nu niet waar eerder louter pustie (wildernis) was!

Onze geiten zijn verkocht aan een veearts uit Moldova, die ze over pakweg 14 dagen op wil komen halen. Hij heeft 200 hectare weidegrond aan huis/boerderij en heeft ons uitgenodigd om te komen kijken. Volgens hem willen we dan niet eens meer terug naar Oarba. Hmm.

Wat we nu gaan doen? Geitjes houden. Puur voor de hobby. En daarnaast gaan we stiertjes houden. We hebben er al 25 op stal staan. Want we moeten wel door, ook voor ons personeel. Dat we op deze manier aan het werk kunnen houden en dat is ons ook wat waard. Dorel en Addie en hun gezinnen horen inmiddels bij ons. Daar komt nog eens bij dat sinds een half jaar Dorel een lastige enkelblessure heeft die weliswaar geneest, maar nog veel tijd vraagt. Voor hem is het een hele uitkomst dat hij nu op stal de kalveren kan verzorgen.

Laat onverlet dat we onze geitjes enorm gaan missen. Omdat een stal vol herkauwers met gezellige belletjes en aaibare lammetjes heel wat anders is dan stieren. Omdat ik vooral die vrolijke stoet die ’s ochtends enthousiast vertrekt naar de grazige weiden en ’s avonds gezellig bellend en rondgebuikt weer terugkomt, zo romantisch en zo oer vindt, zoals het leven bedoeld is, zoals dieren overal zouden moeten kunnen leven. Maar de ontwikkeling van de landbouw gaat door en dat geldt niet alleen voor dit deel van Roemenië. Wellicht dat het grazen van kuddes schapen en geiten over een paar jaar hier ook echt verleden tijd is. Wat jammer zal dat zijn.