We hebben de Kerstdagen en Oud en Nieuw doorgebracht in winterse sferen. En we hadden ook nog een Kerstster op bezoek! Lianne Koster uit Groningen. Samen met Wiske, haar hondje. Van de zomer was ze op doorreis in Oarba, nu kwam ze ons weer bezoeken en gelukkig veel langer!

Lianne doet onder meer voetreflexzonetherapie (kijk ook eens op haar website www.praktijkisis.com ) en had haar hele uitrusting (olietjes, pakkingen en natuurlijk die geweldige handen van haar) bij zich. Ad en ik zijn wat af gereflexed (en gemasseerd) –echt geweldig. We zijn als nieuw en dat bij de start van een nieuw jaar, wat wil je nog meer!

Daarnaast hebben we heel veel uitstapjes gemaakt, heerlijk uit en thuis gegeten, ons samen gebogen over de Dr Denkerpuzzel en het Kakkerlakkensoepspel –die details zal ik jullie besparen.

Lianne (links) is ook voorzitter van een fotoclub in Groningen. Zij maakte dus ook nog geweldige foto’s van onze dagen in Oarba, waarvan ik er graag een paar hele mooie laat zien! (zoals hierboven van de wandeling met de honden tussen de paarden op Tweede Kerstdag)

Wat te denken van dit schitterend portret van een portret: onze Zi Zi!

En van onze Mini (onder), die overigens ook dankbaar gebruik maakte van de helende handen van Lianne (foto boven, kijk eens dat bekkie). 

Die ook helpende handen bleken te zijn, toen wij een groep gasten mochten verwelkomen die graag wilden komen lunchen op 29 december. Het bleken er in totaal 17!

Dus ik snel soepbordjes erbij kopen, want anders konden we ze niet eens allemaal bedienen. Wie wel eens bij ons is geweest, weet hoe klein de kamer is. En dus zaten werkelijk overal mensen, zelfs op de leuningen van de bank en bij elkaar op schoot. Maar het was wel heel gezellig.

En ook dankzij de hulp van Lianne liep alles soepeltjes. En maakte ze natuurlijk DE foto van de propvolle huiskamer! (zie verderop, eerst ruimte voor Mini)

De groep van tante Anneke (rechts op de bank) en oom Nico (op de leuning ernaast), zoals we ze sinds de laatste keer kennen. Ze komen met regelmaat vanuit een kerkelijke gemeente in Nederland naar Roemenië om onder meer Kerstpakketten (lees: voedselpakketten) uit te delen. Dat deden ze ook bij ons: Hollandse kaas en stroopwafels en nog meer lekkers (maar dat is al op). Pure verwennerij!

Ons Meisje moesten we achterlaten in 2011

Maar zoals de kop van deze column al verraadt, was het helaas niet louter vreugde bij ons die laatste week van 2011. Op 28 december werd onze merrie Meisje ziek. Ze was pas vier jaar en werd al die tijd als vanzelf door iedereen Meisje genoemd. Fetita, zoals Ionel zei. Want dat is Roemeens voor 'meisje'.

Meisje was het beoogde nieuwe rijpaard van Ad. Zo lief, zo betrouwbaar, zo aanhankelijk. Geen stap verkeerd, en veel tölt laten zien in de wei -kijk, daar houden wij van.

Maar op 28 december werd ze zomaar ziek. Trillen, zweten, zwaar ademhalen. Wij dachten aan koliek. Ook niet ongevaarlijk, maar de situatie met Meisje was veel ernstiger. De veearts constateerde febra musculara, oftewel: spierkoorts. En hoe onnozel dat ook klinkt, hij was zeer bezorgd vanaf het begin en zijn zorg bleek terecht.

Na ruim 48 uur medicatie en zorg, zonder verbetering, liet hij ons weten dat zelfs al zou Meisje het overleven (en die kans achtte hij inmiddels zeer klein), zij voor altijd ernstig kreupel zou blijven. En toen hebben we Meisje in laten slapen. Bij ons staat het vrije leven in de vrije kudde centraal. Waar paarden zich zelf kunnen redden, kunnen rennen, kunnen vluchten, klappen uit kunnen delen. En alhoewel we veel van haar hielden, (misschien wel juist omdat we van haar hielden), vonden we dat we haar een kreupel bestaan niet aan konden doen.
 

Onze veelbelovende jonge merrie, die op Tweede Kerstdag nog op onderstaande foto met Ad door Lianne werd vereeuwigd: geen vuiltje aan de lucht. Lezers van mijn boeken moeten even kijken naar het mooie paardje op de voor- en achterzijde van het boek 'Het is hier net het paradijs'. Ook dat is Meisje. We zullen haar vrolijke persoonlijkheid, haar trouwe gekachel achter ons aan tijdens de rondes door de wei en haar gesnuffel aan ons -zonder ook maar ooit te bijten- node missen. Vergeten doen we haar beslist niet!